یادش گرامی

به خوابی هزار ساله نیازمندم

تا فرسودگی گردن و ساق ها را از یاد ببرم

و عادت حمل درای کهنه ی دل را

از خاطر چشمها و پاها پاک کنم

دیگر هیچ خدایی

از پهنه مرا به گردنه نخواهد رساند

و آسمان غبارآلود این دشت را

طراوت هیچ برفی تازه نخواهد کرد

بی تو هم می شود زندگی کرد

 
بی تو هم می شود زندگی کرد
قدم زد،
          چای خورد،
                         فیلم دید،
                                    سفر رفت؛ ...
فقط
بی تو نمی شود
                   به خواب رفت! 
                                           رضا کاظمی

خوش به حال باران...

   كه تو ، ‌دست هايت را به سويش دراز مي كني

  خوش به حال باران

                    كه روي شانه هاي تو ،‌

                                             آرام مي گيرد...

برای همسرم مهدی برای لحظاتی که نفهمیدمش

من شعرم نه شاعر

گفتي ،شاعر كه شدي مي خواهمت!
.
.
.
و جاده عاشق قدم هايت شد
.
.
.
غافل از اينكه من ، شعر بودم ...
نه شاعر...
همچنان كه من به نفس هاي اين جاده زيبا دل خوش كرده بودم، تو عبور بودي نه عابر...
.
.
.
هزار سطر از آن شعر مي گذرد...
و هنوز هم نياز به قدم هايت ، مرا شعر مي كند، نه شاعر...